Klasyka Gatunku: Czekoladowe Ciasto z Wiśniami

Muszę się przyznać, że oprócz prowadzenia własnego bloga, nałogowo zaglądam też do bardziej doświadczonych koleżanek bloggerek. Jedne blogi podobają mi się bardziej, inne mniej, a niektóre wręcz zawstydzają. Głównie urodą. Nie staram się podpatrywać "udziwnień" z kuchni japońskiej, arabskiej, kupować składników po 80 PLN za kilogram, po które trzeba jechać na drugi koniec miasta. Ale bardzo często zazdroszczę. Zazdroszczę cudownych zdjęć, stylizacji, wymyślnych, niemal malarskich kompozycji. 

Przyznaję, że pod tym względem jakoś u mnie biedniej. Brak mi chyba fotograficznej techniki, cierpliwości, fantazji, czasami, po prostu, czasu. Czasami dlatego, że życie zwyczajnie goni, a czasami, zanim zdecyduję, że to jest właśnie to - przepis gotowy, godny opisania i sfotografowania, zanim pobiegnę po aparat, do sfotografowania pozostają już tylko nędzne resztki. 

Tak właśnie było z tym ciastem. Nie wiem, co się stało, chyba zjadło się samo, czy co?! A może winien temu pewien zakochany w wiśniach domownik? Wybaczcie więc zdjęcia, są jakie są. Ale może to właśnie jest najlepsza rekomendacja dla tego ciasta? Bo jest cuuuuuuuuudowne! Baaaaardzo czekoladowe, wilgotne, a z wiśniami komponuje się tak, że . . . co ja będę opisywać! Upieczcie, absolutnie warte grzechu . . . 

C z e k o l a d o w e    C i a s t o 

z    W i ś n i a m i

Składniki:

• 2 1/2 szklanki mąki
• 3 tabliczki gorzkiej czekolady, min. 70% kakao
• 1 1/2 szklanki cukru
• 2 łyżki mąki ziemniaczanej
• 3 łyżki kakao
• szczypta soli
• 6 jajek
• 1 szklanka oleju słonecznikowego
• 350 ml maślanki
• 3 łyżeczki proszku do pieczenia
• 80 dag wydrylowanych wiśni

Wykonanie:

Czekoladę posiekałam najdrobniej jak tylko się da. To ważne, żeby jej nie trzeć, bo w cieście powinny unosić się maleńkie, rozpływające się na wiśniach kawałki czekolady. Wiśnie wydrylowałam, osączyłam z soku, oprószyłam 2 łyżkami mąki i przemieszałam.
Wszystkie sypkie składniki wymieszałam (mąka, cukier, sól, proszek do pieczenia, mąka ziemniaczana, kakao) i zmiksowałam dodając kolejno maślankę, jajka i olej.
Do gotowego ciasta wrzuciłam wiśnie, kawałki czekolady i delikatnie wymieszałam, już przy użyciu tylko łyżki. Przelałam do największej posiadanej blachy, którą wcześniej natłuściłam i wysypałam tartą bułką. Piekłam około 90-100 minut w 160 stopniach.

S m a c z n e g o ! 

Panna Kottka

Wiem, wiem. Powinno być: Panna Cotta, czekoladowa z sosem z białych porzeczek. Ale nic nie poradzę, gdy się ma w domu czarną kotkę z białymi łapkami, skojarzenie jest oczywiste. Jeszcze gdy do tego owa kotka nosi imię Psoty, taka psotka z nazwą deseru nasuwa się sama przez się, prawda? 

Była już porzeczka czarna, była czerwona, czas na białą. Tym razem nie w cieście, a w deserze. Panna Cotta, czyli włoska galaretka na bazie śmietany, dzisiaj z wyraźną, mocno słodką nutą czekolady. A do tego kontrastujący kolorem i kwaśnością sos z białych porzeczek. Kontrastujący tak bardzo, że żeby ów kontrast  uzupełnić, zdecydowałam się na dość oryginalny sposób podania, w zestawie zimno-ciepło. Zimna Panna Cotta i gorący sos. I niech to też będzie nawiązanie do tego, że Panny Kotki chadzają zwykle własnymi ścieżkami :)

C z e k o l a d o w a

 P a n n a     K o t t k a

Składniki:

300 ml śmietany kremówki
150 g serka waniliowego
10 łyżek sproszkowanej (lub startej) czekolady
3 łyżeczki żelatyny
75 ml wody

Wykonanie:

Śmietanę zmieszałam z serkiem i proszkiem czekoladowym, zagotowałam. Żelatynę rozpuściłam w gorącej wodzie i ciągle miksując, wąską strużką wlałam do gorącej śmietany. Ciepły krem rozlałam do filiżanek, wystudziłam i wstawiłam na noc do lodówki. Przed wyjęciem wystarczy wstawić na chwilę filiżanki do gorącej wody. 

S o s 

z 

B i a ł y c h    P o r z e c z e k

Składniki:

2 łyżki wody
20 dag białych porzeczek
3 łyżki cukru
2 łyżeczki mąki ziemniaczanej
1/3 szklanki wody

Wykonanie:

Wodę wlałam na dno niewielkiego garnuszka, wsypałam do niego porzeczki, zasypałam cukrem i zagotowałam. Mąkę ziemniaczaną rozmieszałam w wodzie i ciągle mieszając wlałam powolutku do gotujących się porzeczek. Pogotowałam jeszcze chwilę, aż sos wyraźnie zaczął gęstnieć i jeszcze ciepłym, choć już nie gorącym polałam wyjęte z filiżanek galaretki.

S m a c z n e g o ! 

PS. A Psotka wygląda tak . . . 

Wcale nie, że groźna, tylko ziewająca. Z nudów zapewne, bo te gupie człowieki takie przewidywalne . . . dobrze, że chociaż drapać potrafią . . .

Urodziwe Ciasto. Z czerwoną porzeczką.

Kontynuując wycieczkę po naszych lokalnych sadach i ogrodach, tym razem wybrałam czerwone porzeczki. Kompletnie już chyba zapomniane, kiedyś niezwykle popularne, wręcz codzienne. Porządnie kwaśne, bardzo soczyste, wyjątkowo piękne w kolorze jak małe rubiny. 
To właśnie owa porzeczkowa uroda sprawiła, że tworząc to ciasto, myślałam głównie . . . oczami. Chciałam klasycznego doboru kolorów - głęboka, świetlista czerwień porzeczek, a do niej czerń i biel. Bez czekolady, bo tę zarezerwowałam dla wiśni. 

Sernik z porzeczkami już był. Więc idealnie podpasowało mi kruche ciasto z dodatkiem kakao. I jakaś biała masa.
Krem? Nie, śmietanowy krem wykorzystałam już przy czarnej porzeczce . . . i w tym momencie włączyło mi się wspomnienie z dzieciństwa. Muszę się przyznać do pewnej słabości; uwielbiam kaszkę mannę, taką ugotowaną na słodko, koniecznie na mleku i oblaną sokiem . . . mniam! No i przypomniałam sobie, że gdzieś pośród maminych karteczek z przepisami, jest taki na kryzysowy sernik,  którym ser zastępuje właśnie masa z kaszki mannej. I tak narodziło się bardzo urodziwe ciasto.

U R O D Z I W E     C I A S T O 

P O R Z E C Z K O W E

Składniki na ciemne ciasto:

• 2 1/2 szklanki mąki
• 1 1/3 szklanki cukru
• 2 budynie czekoladowe
• 20 dag masła
• 5 żółtek
• 2 łyżeczki proszku do pieczenia
• szczypta soli
• 1 łyżeczka soku z cytryny

Wykonanie ciemnego ciasta:

Masło utarłam z cukrem na puszystą masę i pojedynczo dodawałam żółtka. Następnie zmieszałam ze sobą wszystkie sypkie składniki (mąkę, budynie, sól i zneutralizowany sokiem z cytryny proszek do pieczenia) i nadal miksując dodawałam je po 1 łyżce do masy maślano-jajecznej. Gotowe ciasto (trochę przypomina kruszonkę, ale nie trzeba już zagniatać go na gładko) podzieliłam na 2 części, 1 schowałam do zamrażalnika, drugą wylepiłam spód dużej, kwadratowej blaszki (wcześniej jak zwykle, blaszke natłuściłam i wysypaqłam tartą bułką), ponakłuwałam widelcem i wstawiłam do lodówki. 

Składniki na masę z kaszki manny:

• 5 białek
• 1 1/2 szklanki cukru
• 1/2 l gęstej, kwaśnej śmietany
• 1 opakowanie budyniu waniliowego
• 12 dag kaszki manny
• 1/2 kg obranych, czerwonych porzeczek
• szczypta soli

Wykonanie:

Białka z solą ubiłam na sztywno jak na bezy, pod koniec ubijania stopniowo dosypując cukier i dalej ubijając, aż cukier całkiem się rozpuści. Ubite białka zmieszałam ze śmietaną (już przy użyciu drewnianej łyżki, a nie miksera!), a następnie dosypałam budyń i kaszkę. 
Gotową kaszkę wylałam na wyjęte z lodówki ciasto i obsypałam porzeczkami, a na wierzch pokruszyłam ciasto wyjęte z zamrażalnika.
Ze względu na specyfikę mojego piekarnika, piekłam około 90 minut w 140 stopniach. W normalnych piekarnikach, myślę, że można je piec bardziej standardowo - około godziny w 180 stopniach.

S m a c z n e g o !

Ciasto "Agatka". Z czarną porzeczką.

Czas na kolejne ciasto z letnimi owocami. Tym razem w roli głównej wystąpił czarna porzeczka. Tak, tak, czarna porzeczka. Owoc chyba dość lubiany i wciąż popularny. W formie soku i konfitur. Czasem w formie nalewki znanej jako likier casis. To z jej właśnie powodu ciasto miało początkowo nosić szumne imię "Creme de casis". Ale nie nosi. 

Po pierwsze dlatego, że język francuski jest mi obcy. Po drugie, bo nie lubię kuchni szumnej i snobistycznej. A po trzecie dlatego, że ciastem najbardziej zachwyciła się właśnie Agatka. Zaskoczona użyciem w cieście czarnej porzeczki natychmiast zażądała przepisu. No to ma. 

A G A T K A

Składniki na kruche ciasto:

• 20 dag mąki pszennej
• 5 dag mąki ziemniaczanej
• 15 dag masła
• 3/4 szklanki cukru
• 1 jajko
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 2 łyżki gęstej, kwaśnej śmietany

Wykonanie kruchego ciasta:

Obie mąki zmieszałam z cukrem i proszkiem do pieczenia, dodałam roztopione i ostudzone masło, jajko, śmietanę i zmiksowałam. Powstałym ciastem wylepiłam natłuszczoną i wysypaną bułką tartą blaszkę i lekko podziurawiłam widelcem, a następnie wstawiłam blachę do lodówki na 30 minut. Następnie piekłam około 30 minut w 200 stopniach. 

Składniki na kisiel porzeczkowy:

• 1 kg czarnej porzeczki
• 1/2 szklanki cukru
• 3/4 szklanki zimnej wody
• 3 łyżki mąki ziemniaczanej

Wykonanie kiślu porzeczkowego:

Do dużego garnka wlałam 1/4 szklanki wody, wsypałam porzeczki i cukier. W reszcie zimnej wody rozmieszałam mąkę ziemniaczaną i ciągle mieszając powoli wlałam do gotujących się porzeczek. Jeszcze raz zagotowałam ciągle mieszając i wystudziłam. 

Składniki na galaretkę maślankową

• 700 ml maślanki
• 300 ml śmietany 30%
• 3 łyżki cukru pudru
• 1 tabliczka startej, gorzkiej czekolady
• 9 łyżeczek żelatyny
• 100 ml wody

Wykonanie galaretki maślankowej

Maślankę zmieszałam ze startą czekoladą. Śmietanę ubiłam z cukrem pudrem. Żelatynę rozpuściłam w ciepłej wodzie i wąskim strumieniem wlewałam do ubijanej wciąż śmietany, a na koniec domieszałam maślankę z czekoladą.

Wykończenie ciasta:

Na wystudzone ciasto wyłożyłam kisiel porzeczkowy i zalałam galaretką maślankową. Zostawiłam na noc w lodówce.

S m a c z n e g o !

Agreściak

Obiecałam. Obiecałam, że tegoroczne lato poświęcę ciastom z naszymi, miejscowymi owocami nieco bardziej zapomnianymi niż truskawki, maliny czy jagody. I tak się złożyło, że mnie samą te owoce cudownie zaskoczyły. Kwaskowe i orzeźwiające świetnie komponują się z upalnym latem. 

Po pierwszej fascynacji rabarbarem, przyszedł czas na agrest. Ewentualnie angryst, jak mawiał mój dziadek :) Małe, zielone i czerwone kulki były przez kilka ostatnich lat nie do dostania na naszych straganach. W tym roku, ku mojej ogromnej radości, nagle się pojawiły. Osiągały przy tym ceny zgoła horrendalne (najtańsze 10 PLN za kilogram), ale przynajmniej były. Trudno. Pokonałam swoje poznańskie skąpstwo i kupiłam. A później kupiłam jeszcze raz. I jeszcze raz. 

Bo ciasto z agrestem okazało się wyśmienite! Kruchy spód, lekka, biszkoptowo-kremowa góra wykończona cieniutką warstwą bezy i charakterna kwaśność agrestu . . . ostrzegam: To ciasto uzależnia!

A G R E Ś C I A K

Składniki na dolną warstwę: 

• 1/2 kg zielonego agrestu
• 1/2 kg czerwonego agrestu
• 20 dag mąki pszennej
• 5 dag mąki ziemniaczanej
• 15 dag masła
• 3/4 szklanki cukru
• 1 jajko
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 2 łyżki gęstej, kwaśnej śmietany

Wykonanie dolnej warstwy:

Obie mąki zmieszałam z cukrem i proszkiem do pieczenia, dodałam roztopione i ostudzone masło, jajko, śmietanę i zmiksowałam. Powstałym ciastem wylepiłam natłuszczoną i wysypaną bułką tartą blaszkę i lekko podziurawiłam widelcem, a następnie wstawiłam blachę do lodówki. 

Składniki górnej warstwy:

• 5 jajek
• 1 szklanka cukru
• 5 dag masła
• 75 ml śmietany kremówki
• 1/2 szklanki mąki

Wykonanie górnej warstwy:

Jajka ubijałam z cukrem w mikserze na najwyższych obrotach 20 minut do białości. Dodałam mąkę, śmietanę i wystudzone, rozpuszczone masło, delikatnie zmieszałam drewnianą łyżką. 
Na wyjętej z lodówki blasze z ciastem rozsypałam obrany agrest i zalałam pianką jajeczną. 
Piekłam około godziny w 160 stopniach (bez termoobiegu, jak zwykle). Przynajmniej za pierwszym razem, bo okazało się, że to właśnie w specyfice pieczenia cały sekret tego ciasta. Upieczona prawidłowo góra powinna zamienić się w mięciutki, gąbczasty biszkopt. 
Można i tak, ale . . . osobiście polecam sposób znacznie mniej prawidłowy prowadzący do absolutnie hańbiącego zakalca. Najpierw jakieś 30 minut w 180 - 200 stopniach.A później jeszcze 45 minut w 100-120 stopniach zależnie od mocy piekarnika. I nic na to nie poradzę, że takie jest najlepsze . . . 

S m a c z n e g o !

Żaba ma oczy, żeby patrzeć

To ma być blog czysto kulinarny, więc nie ma w nim miejsca na sport, ten mniej i bardziej ukochany. Ale podczas Igrzysk Olimpijskich kibicują chyba wszyscy. A najlepiej kibicuje się wspólnie. I, nie ukrywajmy, przy piwku. No i do piwa, dobrze jest coś pochrupać. Żabie udka są może nieco zbyt wyrafinowane, ale Żabie Oczka pasują idealnie. 
Przepis pochodzi z jednej z książek Ewy Wachowicz, choć wprowadziłam do niego kilka zmian. Małe, pikantne ciasteczka z serem i oliwkami idealnie zastępują chipsy, a wyglądają od nich znacznie efektowniej i z tego powodu, doskonale nadają się też do kobiecego kibicowania z kieliszkiem wina zamiast piwa. 

Ż a b i e     O c z k a

Składniki: 

• 30 dag mąki pszennej
• 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
• kilka kropel soku z cytryny
• 20 dag startego, żółtego sera
• 2 jajka
• 20 dag zimnego masła
• słoik oliwek nadziewanych papryką
• 1 łyżeczka ostrej, mielonej papryki
• 1/2 łyżeczki suszonego oregano
• 1 duża szczypta soli

Wykonanie:

Mąkę wysypuję na stolnicę, dodaję sól i proszek do pieczenia, który delikatnie spryskuję sokiem z cytryny. Sypką mieszankę siekam z masłem do uzyskania grubej kruszonki, następnie wbijam jedno jajko, dorzucam ser oraz przyprawy i szybko wyrabiam ciasto. Gotowe ciasto owijam folią i wstawiam na 30 minut do zamrażalnika. W tym czasie kroję oliwki na plasterki, mniej więcej po 3 plasterki z każdej oliwki. 
Schłodzone ciasto rozwałkowuję na grubość ok. 1/2 cm i wykrawam kieliszkiem małe kółeczka, każde smaruję rozmąconym jajkiem i w środek wciskam plasterek oliwki. Układam ciasteczka na natłuszczonej i posypanej bułką tartą blasze i piekę  12 minut w 200 stopniach. 

S m a c z n e g o !

Znowu Rabarbar

Tak, tak, moje rabarbarowe szaleństwo wciąż trwa. Napadł mnie w tym roku ów rabarbar i nie odpuszcza. Źle chyba nie jest, bo nikt się nie buntuje, choć ostatnio delikatnie zasugerowano mi, że powoli zaczyna uciekać mi sezon na inne lipcowe, miejscowe cuda; wiśnie, agrest, porzeczki, jagody. W następnych wpisach będzie więc właśnie o nich. Ale dziś jeszcze nie odmówię sobie przyjemności i zaserwuję Wam ostatnie już w tym roku ciasto z rabarbarem, które urodziło się z wielu różnych inspiracji. 

Pierwszą inspiracją, było jedno ze wspomnień Mojego Taty. Podobno Moja Babcia piekła z rabarbarem kruche ciasto na zasadzie kruche - rabarbar - kruche, co dawało cudowny efekt, gdy rabarbarowy sok nasączał spód. Druga inspiracja to spotkany niedawny sok jabłkowo - rabarbarowy, pychota! Trzecia - kończące się truskawki i jagody. A na koniec, apropos jabłek, wspomnienie pewnej zimowej szarlotki, w której jabłka zapiekają się w budyniu (przyjdzie na nią czas jesienią). Efekt prezentuję poniżej. 

Wieloowocowe, Kruche Ciasto

 z

 Rabarbarem, Jabłkami i  Budyniem

Składniki:

• 400 g mąki pszennej
• 50 g mąki ziemniaczanej
• 300 g zimnego masła
• 3 żółtka
• 2 łyżki gęstej, kwaśnej śmietany
• 150 g cukru pudru
• 2 łyżeczki proszku do pieczenia
• szczypta soli
• 1 łyżeczka soku z cytryny
• 1 opakowanie budyniu waniliowego *
• 1opakowanie budyniu śmietankowego **
• 1 opakowanie kiślu wiśniowego
• 3 szklanki mleka
• 6 łyżek cukru ***
• 60 dag rabarbaru
• 60 dag jabłek
• 60 dag różnych owoców ****

Wykonanie:

Zmieszałam ze sobą obie mąki, cukier puder, budyń waniliowy, sypnęłam szczyptą soli (niewielka odrobina zwiększa smak i aromat ciasta o 200%) i wysypałam na stolnicę. Na wierzch wysypałam proszek do pieczenia i polałam sokiem z cytryny (taki babciny sposób na zneutralizowanie smaku sody), a kiedy przestał puszczać bąbelki, zrobiłam w moim mącznym kopczyku spore wgłębienie. 
Do dziury w mące wlałam żółtka (w wersji oszczędnościowej, żeby nie marnować białek można zamienić je na 2 jajka), śmietanę i wrzuciłam pokrojone w kostkę !zimne! masło. (Koniecznie prawdziwe masło - w kruchym cieście to ono jest podstawą smaku i koniecznie zimne i twarde - trudniej się wyrabia, ale ciasto jest rzeczywiście kruche). 
Wszystkie składniki posiekałam dużym nożem do uzyskania grudek, a później szybko zarobiłam ciasto, owinęłam folią i wstawiłam do lodówki. 

Kiedy ciasto leżakowało sobie w lodówce, zajęłam się owocami; rabarbar pokroiłam na 2cm kawałki, obrałam i pokroiłam jabłka, wyszypułkowałam i porozkrajałam na połówki truskawki, wydrylowałam czereśnie. Zajęło mi to akurat nieco więcej niż godzinę. 
Proszek budyniowy i kiślowy zmieszałam z cukrem i rozpuściłam w 1/2 szklanki zimnej wody. Zagotowałam mleko i do wrzącego, stale mieszając wlałam zawiesinę budyniowo-kiślową. Pogotowałam jeszcze około 1 minuty, żeby ładnie zgęstniała. 
Wyjęłam ciasto z lodówki i podzieliłam na dwie części (2/3 i 1/3). Większą część rozwałkowałam na kształt natłuszczonej i wysypanej bułką tartą blachy i ułożyłam na niej. Na ciasto wysypałam owoce i zalałam gorącym budyniem. Na wierzchu ułożyłam kratkę z pasków z pozostałego ciasta.
Piekłam ok.80 minut w 180 stopniach. (Dla kruchego ciasta robię wyjątek i wstawiam do gorącego piekarnika)

S m a c z n e g o !

* jako składnik ciasta

** do budyniu na owoce
***do budyniu

**** u mnie: 30 dag truskawek, 20 dag czereśni i 10 dag jagód

A na koniec jeszcze trochę się pochwalę: Oto pierwsze pomidorki z naszego ogrodu!

PPP. Z rabarbarem!

(PPP - czyt. Po Prostu Puchatka) :)

Rabarbar, byle roślinka, zielsko niemal. W ogrodzie nie ma żadnych prawie wymagań. Ot, czerwona łodyżka i ogromny liść. Warzywo właściwie, nie owoc. Maczany w cukrze przypomina czar dzieciństwa. Dziś trochę ekstrawagancki, bo mocno zapomniany. 

Gdy nadchodzi lato, zwykle rzucam się na truskawki, ale w tym oku jakoś zabrakło im charakteru. A może to tylko ja - czy można przejeść się truskawkami?! W każdym razie, w tym roku czerwiec upłynął mi pod znakiem rabarbaru! 

Ile to już razy pisałam tutaj, że niezupełnie zachwyca mnie taniość i powszechność mandarynek i bananów, podczas gdy to co nasze, miejscowe i bez chemii osiąga horrendalne ceny (jak truskawki, jagody czy maliny) albo jest niemal nie do zdobycia jak agrest czy porzeczki (szczególnie białe i czarne). Otóż rabarbar jakoś oparł się temu szałowi. Bez problemu kupuję go na pobliskim straganie płacąc za kilogram tyle, co 20 dag jagód albo nieco mniej niż 1/2 kg truskawek. I nawet nie ukrywam, że jak to Poznanianka (tak wiem, Szkotka wygnana ze Szkocji za skąpstwo), uważam, że to kolejny świetny powód, żeby Wam ów rabarbar przypomnieć i polecić. 

Wystąpił już u mnie w patriotycznej Karpatce, dziś czas na Ciasto Po Prostu. Trochę babcine, dawno temu wypatrzone jako Puchatka u Małgorzaty Musierowicz (pamiętacie Babki, które upiekła Gabrysia na powrót Mamy w "Kwiecie Kalafiora"?) , nieco zmienione doświadczeniem. 

Przepis jest doskonały. Po pierwsze najprostszy na świecie, ogranicza się właściwie do "wrzucić do miski i zmiksować, w dodatku niespecjalnie starannie". Żadnej piany, żadnych drożdży, a więc i żadnego rośnięcia i zakalca, nie tylko robi się w 10 minut i właściwie samo, ale jeszcze udaje się zawsze i każdemu. Wychodzi mięciutkie i puszyste i jak żadne inne, wypełniając największą blachę jest w stanie unieść ponad kilogram owoców, które w dodatku,wcale w nim nie toną!  

Właściwie jedyną moją zmianą jest uperfumowanie go budyniem waniliowym i dodanie waniliowo-migdałowej kruszonki. Można je piec przez cały rok z dodatkiem gruszek, jabłek, śliwek i wszystkiego co tylko wpadnie nam do głowy. Dzisiaj wystąpi, oczywiście, z rabarbarem i . . . truskawkami (no cóż, tak do końca oprzeć im się nie sposób).  

P P P    z    r a b a r b a r e m 

Składniki:

5 jajek
1/2 kg cukru
1 kostka masła
1/2 kg mąki krupczatki
1/2 opakowania proszku do pieczenia
1 szklanka gęstej śmietany
1 budyń waniliowy
70 dag rabarbaru
30 dag truskawek
tłuszcz i bułka tarta do formy

Składniki na kruszonkę waniliowo-migdałową:

5 dag mąki
3 dag cukru waniliowego domowej roboty
3 dag płatków migdałowych
3 dag zamrożonego masła

Wykonanie:

Truskawki wzdłuż poprzekrawałam na połówki. Rabarbar pokroiłam na ok.2cm kawałki. Owoce delikatnie przesypałam mąką. 
Masło roztopiłam i delikatnie przestudziłam. Wszystkie składniki ciasta szybko wymieszałam mikserem i wyłożyłam na dużą, natłuszczoną i wysypaną bułką tartą blachę. Bardzo delikatnie posypałam wierzch ciasta bułką tartą i ułożyłam na nim owoce. 
Składniki kruszonki szybko wyrobiłam czubkami palców do powstania małych grudek i posypałam nimi owoce. Piekłam około 70-75 min w 180 stopniach. 

S m a c z n e g o !

Biało-Czerwona na Trawie

. . . czyli Eurokarpatka w oczekiwaniu na jutrzejszy mecz. Co prawda, barwy ma nieco odwrócone, żeby ciasto nie rozmokło, ale jednak niewątpliwie biało-czerwone. Biel to tradycyjny, karpatkowy krem budyniowy z mocnym aromatem wanilii, a czerwień to rabarbar, do którego będę Was mocno w tym roku namawiać w ramach promowania nieco zapomnianych, rodzimych smaków. 

Połączenie okazało się doskonałe! Cienka warstwa delikatnego, ptysiowego ciasta, słodycz lekkiego kremu i cudownie połączyła się z kwaskowatym, orzeźwiającym smakiem rabarbarowej pulpy. Naprawdę gorąco polecam ten przepis; do kibicowania, do świętowania lub na osłodę.

E u r o k a r p a t k a

Przepis na ciasto można znaleźć tutaj. Nie był to wypiek specjalnie udany, ale głównie ze względu na krem. Ciasto wychodzi całkiem niezłe. Co do kremu budyniowego, wystarczy zmienić proporcje. Moim zdaniem idealne są takie:

Biały Krem Budyniowy do Eurokarpatki

Składniki:

100 - 125 g masła

(koniecznie masła, nie margaryny)

1 budyń waniliowy

2 szklanki mleka

4 łyżki cukru waniliowego własnej roboty

(wystarczy w słoiczku zamknąć na kilka dni miałki cukier z laską wanilii)

1 laska wanilii

Wykonanie:

Z mleka odlałam 1/2 szklanki i rozmieszałam z budyniowym proszkiem. Pozostałe mleko zagotowałam z cukrem i wanilią, szybko wyjęłam laskę wanilii i jeszcze chwilę gotując rozmieszałam w nim proszek budyniowy, aż porządnie zgęstniał. Odstawiłam do wystudzenia. 

Masło roztarłam mikserem na puszysty krem i dalej miksowałam po 1 łyżce dodając chłodny budyń. 

Rabarbarowa Pulpa do Eurokarpatki

Składniki:

60-80 dag rabarbaru

1 szklanka cukru

2 łyżki wody

2 opakowania kiślu truskawkowego

Wykonanie:

Rabarbar, bez obierania, pokroiłam na około 2 cm kawałki. Do niedużego garnka wlałam dwie łyżki wody, wrzuciłam pokrojony rabarbar, zasypałam cukrem i obgotowałam tylko tyle, by rabarbar zmiękł, a następnie dolałam rozrobiony w 1/2 szklanki wody kisiel. Wymieszałam, krótko zagotowałam i zdjęłam z ognia do wystudzenia. 

Wykończenie Eurokarpatki:

Ciasto przełożyłam kremem budyniowym, na kremie rozłożyłam rabarbarową pulpę, przykryłam drugą połową ciasta i wstawiłam do lodówki na dobre 2 godziny. 

S m a c z n e g o  k i b i c o w a n i a !

Donaty

Wiem, wiem. Nie dość, że dawno mnie nie było, to jeszcze trochę spóźniłam się na Tłusty Czwartek. Ale nie tak do końca. W końcu weekend obżarstwa trwa aż do wtorku, kiedy Ostatkami (w mojej rodzinnej Wielkopolsce zwanymi "Podkoziołkiem"). 

W każdym razie, w tym roku postanowiłam uczcić końcówkę karnawału trochę po amerykańsku; zamiast tradycyjnych pączków robiąc . . . donaty. To nic innego niż polska wersja słowa "donuts" czyli pączków z dziurką, którymi we wszystkich kryminalnych serialach zajadają się amerykańscy policjanci. 

Od naszych tradycyjnych pączków donaty odróżnia przede wszystkim fakt, że choć również smaży się je w głębokim tłuszczu, to zamiast drożdży używa się do nich proszku do pieczenia. Efektem jest mniej puszyste ciasto, dla mnie coś jakby forma przejściowa między pączkiem a faworkiem. 

Naszych podniebień donaty nie podbiły i w efekcie smażę dziś najnormalniejsze, tradycyjne pączki. Ale przynajmniej kolejny kulinarny eksperymentu uznaję za zaliczony, choćby w ramach ciekawostki. Za to dla fanów gatunku będą pewnie nie lada gratką.

D o n a t y

Składniki:

• 3/4 szklanki oleju
• 1/2 szklanki cukru
• 4 duże jajka
• 1 1/2 szklanki maślanki
• 5 1/2 szklanki przesianej mąki pszennej tortowej
• 2 stołowe łyżki proszku do pieczenia
• 1/2 łyżeczki soli
• 1/2 łyżeczki cynamonu
• szczypta gałki muszkatałowej
• 2 l oleju do smażenia

Wykonanie:

Wymieszałam ze sobą wszystkie sypkie składniki. Jajka ubiłam z cukrem i olejem, wymieszałam z maślanką i powoli wyrabiając mikserem dosypywałam połowę suchej mieszanki. Ciasto wyłożyłam na stół i wyrabiałam ręcznie z resztą suchych składników. Rozwałkowałam na grubość 1 cm i bardzo szeroką szklanką wycinałam koła, a następnie w każdym z kół wycinałam dziurkę kieliszkiem.

Rozgrzałam olej i smażyłam w nim pączki z dwóch stron na złoto. Lekko przestudzone oblałam czekoladowym lukrem i posypałam kolorową posypką. 

S m a c z n e g o !

Takie zwyczajne jabłko . . .

. . . a jakie pyszne! Dość długo miałam poważne obawy, bo to takie zwykłe, bez mieszania ciasta, nerwowego zerkania czy rośnie, bez alkoholu i czekolady. A jednak coś jest chyba w tym, że to właśnie jabłkiem Ewa skusiła Adama. Jako jedna z Ew zapewniam, że też bym się na nie skusiła, gdyby tylko jakiś Adam tak kusić zechciał :) 

Cudownie, że istnieją wciąż takie przepisy po prostu. Tylko czy ja jestem w stanie podać konkretny przepis? Hmmm . . . 

Trzeba wziąć jabłko. Wydrążyć je od strony ogonka i naciąć skórkę wokół jabłka, żeby nie popękało w piekarniku. W środek jabłka wbić goździk, a później wyładować wszystkim dobrym, co tylko znajdziemy. W moim przypadku były to namoczone w rumie rodzynki, które zostały po marchewkowym chlebku, dżem jeżynowy i odrobina miodu zmieszanego z przyprawą do piernika (może być też sam cynamon). Co tam kto znajdzie. A później takie jabłko wstawiłam do żaroodpornego naczynia, na dno którego wylałam odrobinę soku malinowego. I upiekłam, nie za bardzo, jakieś 40 minut w 180 stopniach. Akurat tyle, żeby jabłuszko zmiękło, ale nie zdążyło się pomarszczyć i rozciapciać (ładne słowo, prawda?) 

Niby nic, a w domu jakoś tak od razu zapachniało Świętami i, jakby nawet, dzieciństwem?.

Smacznego!

Marchewkowo-rumowy chlebek z rodzynkami

Jakiś czas temu chantel zorganizowała akcję "Warzywa w Słodyczach", która ogromnie przypadła mi do gustu, bo bardzo lubię takie nietypowe połączenia. W moich ciastach wystąpiła więc cukinia, buraczek no i, oczywiście, marchewka. I co do owej marchewki właśnie pozostał mi pewien niedosyt. Przyznam szczerze, że z jednym przepisem zwyczajnie nie zdążyłam. I właśnie dziś postanowiłam to nadrobić. Efektem jest bardzo prosty i szybki, aromatyczny, rodzynkowy, miękki i bardzo esencjonalny chlebek, wprost stworzony do zimowej herbaty. A swoją drogą, obiecuję, że do tej akcji będę jeszcze powracać. W kolejce czekają ciasta z ogórkiem, szpinakiem i, naturalnie, dynią. Jedyne czego brak, to czas. Dziś cieszę się marchewką. 

Marchewkowo-rumowy 

chlebek 

z rodzynkami 

 

Składniki:

• 30 dag mąki pszennej
• 20 dag zmielonych orzechów laskowych
• 15 dag cukru
• 30 dag startej na grubych oczkach marchewki
• 10 dag rodzynek sułtańskich
• kieliszek rumu
• 1/2 szklanki oleju słonecznikowego
• 3 jajka
• 2 łyżki soku z cytryny
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• szczypta soli

Wykonanie:

Rodzynki zalałam rumem i pogotowałam chwilę, akurat na tyle długą, żeby zdążyły zmięknąć. Cukier miksowałam z olejem tak długo, aż całkowicie się rozpuścił. Następnie dodałam jajka, a po uzyskaniu gładkiej masy jeszcze sól, mąkę zmieszaną z proszkiem do pieczenia i sok z cytryny. Przy użyciu łyżki domieszałam jeszcze rodzynki i startą marchewkę. Gotowe ciasto przelałam do długiej keksówki, natłuszczonej i wysypanej tartą bułką. Piekłam około 45 minut w 180 stopniach. 

S m a c z n e g o !

PS. A dla chętnych jeszcze kilka propozycji ciast z warzywami w roli głównej :) Gorąco polecam!

Tarta ze świeżymi brzoskwiniami

Wciąż jeszcze nie dorobiłam się formy do tart. Może dlatego, że jakoś nie rozumiem, co komu przeszkadza, że piekę tarty w tortownicach? I sama nie wiem, czy winą za to obarczyć kreatywne myślenie, czy zwykłe poznańskie skąpstwo. W każdym razie, tarty uwielbiam. Nawet takie z tortownicy. Uwielbiam też brzoskwinie. Szczególnie świeże, które, jak niedawno odkryłam, spisują się w ciastach lepiej niż te z syropu. Dzisiejsza tarta to czysta klasyka - kruche ciasto, serowo-budyniowy krem i owoce. Polecam! 

Tarta ze świeżymi brzoskwiniami

Składniki ciasto:

• 20 dag mąki pszennej
• 5 dag mąki ziemniaczanej
• 4 łyżki cukru pudru
• 12,5 dag masła
• 1 jajko

Składniki na krem:

• 15 dag homogenizowanego serka waniliowego
• 1 opakowanie budyniu
• 1,5 szklanki mleka
• 2 łyżki cukru
• 2-3 brzoskwinie

Wykonanie:

Wszystkie składniki ciasta siekam na zimnej stolnicy aż do uzyskania drobnej kruszonki, a później szybko zagniatam do uzyskania elastycznego ciasta. Tortownicę o średnicy 23 cm natłuszczam i posypuję bułką tartą, wylepiam ciastem formując brzeg na ściankach. Mocno nakłuwam widelcem i wstawiam na godzinę do lodówki, albo nawet do zamrażalnika. Prosto z takiej zimnicy ciasto wędruje do piekarnika i piecze się około 60 minut w 180 stopniach. I studzę.

Gdy ciasto stygnie przygotowuję budyń z cukrem na zmniejszonej o 1/4 porcji mleka i miksuję z serkiem. Masę wylewam na wystudzone ciasto i układam na niej plasterki obranych ze skórki brzoskwiń i wstawiam na noc do lodówki. 

S m a c z n e g o !

Malinowe Tiramisu

Tira mi su . . . Unieś mnie ponad ziemię, zanieś do nieba . . . (Bardziej przyziemnie "Poderwij mnie"). Deser dla zakochanych - biały serek jak niewinne, pierwsze uczucie, nutka kawowej dekadencji, uderzający do głowy alkohol i odrobina goryczy kakao. Czy można w polskiej poezji skojarzyć go lepiej niż z "Malinowym Chruśniakiem" Leśmiana? Nie można, tiramisu aż prosi się o dodatek grzesznych malin . . .

Malinowe Tiramisu

Składniki:

• 1 szklanka mocnego espresso
• 1/2 szklanki cukru
• 5 łyżek nalewki malinowej na spirytusie
• 2 żółtka
• 250 g serka mascarpone
• 100 ml śmietany 30%
• 100 g świeżych malin
• 3 łyżki dobrego, ciemnego kakao
• 1 opakowanie podłużnych biszkoptów

Wykonanie:

Kawę osłodziłam 2 łyżeczkami cukru i dolałam do niej 3 łyżki nalewki. Schłodzoną śmietanę ubiłam na sztywno. Mascarpone utarłam z żółtkami i pozostałym cukrem oraz resztą nalewki i do serowej masy delikatnie wmieszałam śmietanę. Dno głębokich pucharków posmarowałam gotowym kremem, ułożyłam na nim mocno nasączone kawą, połamane biszkopty i posypałam malinami. Zalałam kremem, solidnie oprószyłam kakao i powtórzyłam całą operację. Gotowe pucharki zostawiłam na noc w lodówce. 

S m a c z n e g o !